Polityka energetyczna Unii Europejskiej

Państwa UE w 80 proc. korzystają głównie z energii wytwarzanej ze spalania paliw kopalnych. Ograniczenie emisji CO2 o 80 proc. do roku 2050 wiąże się ze znaczącym zwiększeniem finansowania badań nad odnawialnymi źródłami energii.

To dlatego Komisja Europejska sugeruje, by:

• 6 mld € przeznaczyć na badania w sektorze energetyki wiatrowej. Ma ona duży potencjał, a do roku 2020 z wiatru mogłoby pochodzić nawet 20 proc. energii UE.
• 16 mld € zainwestować w rozwój energetyki słonecznej, szczególnie w badania nad nowymi ogniwami fotowoltaicznymi oraz technologią koncentrowania energii słonecznej (CSP) opartej na lustrach ogniskujących ogromną ilość energii słonecznej na niewielkim obszarze.
• 9 mld € wydać na rozwój badań nad bioenergią, która do 2020 może zaspokajać aż 14 proc. zapotrzebowania energetycznego UE.
• 2 mld € zainwestować w rozwój "sprytnej sieci przesyłowej”, czyli technologii która pozwoli ograniczać straty podczas przesyłu, a także oszczędniej zarządzać energią.
• 11 mld € przeznaczyć na program rozwoju "Inteligentnych miast”. W jego ramach, nawet 30 miast może liczyć na zwiększone inwestycje w transport publiczny oraz efektywność energetyczną.
• 13 mld € wydać na technologię "czystego węgla” (czyli Carbon Capture and Storage CCS).
• 7 mld € przeznaczyć na rozwój energetyki jądrowej.

Dla krajów, które większość swojej energii pozyskują ze spalania węgla (jak Polska) ta technologia wydaje się niezbędna. Według założeń polityki energetycznej do 2030 roku węgiel może stanowić jedno z podstawowych źródeł energii. Międzynarodowa Agencja Energii (IEA) przewiduje, że ze spalania węgla będzie pochodziło aż 28 proc. całej energii.

Pojawiła się opinia, że CCS może okazać się kluczem do walki z ociepleniem klimatu. Jednak badacze muszą przezwyciężyć szereg problemów technicznych, np. gdzie i jak przechowywać przechwycony CO2. Nadal nie wiadomo, jakie dokładnie efekty może przynieść magazynowanie olbrzymich ilości CO2 pod ziemią. Należy w tym miejscu nadmienić, ze zastosowanie tej technologii nie będzie bezpłatne.

Największą przeszkodą dla wprowadzenia CCS są jednak finanse. Z badań wynika, że zamontowanie systemu to jednorazowy koszt rzędu 1,5 mld dolarów, a do tego dochodzą jeszcze koszty operacyjne. Instalacje CCS pobierają nawet do 40 proc. wytwarzanej przez elektrownię energii. Jednak pieniądze wydane na CCS, zmniejszą wydatki na prace nad rozwojem innych, bardziej zielonych technologii.

CCS to technologia przejściowa, która ma pomóc w przechodzeniu na odnawialne źródła energii, do których zaliczamy turbiny wiatrowe i ogniwa fotowoltaiczne. Dyskusja o CCS pozostaje więc otwarta i stanowi jeden z ważnych elementów polityki energetycznej.

źródło: www.krytykapolityczna.pl
zdjęcie: www.forsal.pl